این روزها هر چه می نویسم ، پنداری دلم خوش نیست و بیشتر آنچه در این روزها نبشتم ، همه آن است که یقین ندانم که نبشتنش بهتر از نانبشتنش ...
چون احوال عاشقان نویسم ، نشاید .
چون احوال عاقلان نویسم ، نشاید .
هر چه نویسم هم نشاید .
و اگر گویم ، نشاید .
و اگر خاموش گردم هم نشاید . و اگر وا نگویم هم ، نشاید ...
*
از : شهید عین القضات همدانی - به نقل از : هبوط در کویر ، دکتر علی شریعتی ( چاپ سوم : تهران ، چاپخش ، زمستان ١٣۶٧) ، صفحه ٢٠٧.
پانوشت : پانوشتن هم نشاید !
شنبه ٢٢ اسفند ۱۳۸۸ساعت
٧:٤۱ ق.ظ توسط تقی دژاکام
نظرات ()
شاید آن روزهای کودکی که با ورقهای امتحانی برای خودم روزنامه ای درست می کردم که علاوه بر لوگو ، خبر و سرمقاله و طرح و جدول و قصه و مطالب دنباله دار داشت فکر نمی کردم که سرنوشت ، سر سازگاری با علاقه هایم داشته باشد و من به حرفه دوست داشتنی خبرنگاری و روزنامه نگاری وارد شوم . اکنون 26 سال از چاپ اولین شعر من در ماهنامه "کیهان فرهنگی" به مدیریت زنده یاد "حسن منتظر قائم" و سپس صفحه "صدای بال اندیشیدن" کیهان در زمان شهید "سید حسن شاهچراغی" می گذرد . درست است که در این مدت دستی در کارهای مدیریتی فرهنگی هم داشته ام ، گاهی روزنامه نگاری هم درس می دهم و کتابهای چندین ناشر معتبر را هم ویرایش کرده و می کنم ، اما همچنان به عنوان با افتخاری می نازم که می خواهم تا پایان عمر همراهم باشد : خبرنگار.
این وبلاگ، شخصی است و البته در آن بر اساس بهره ها و تجربه هایم در امور فرهنگی و رسانه ای بخصوص از آنچه در "کیهان" ِ عزیز فراگرفته ام می نویسم اما به قول مسعود کیمیایی ، در اینجا "بشدت خودم هستم" و الزاما آنچه در اینجا می آورم ، مواضع کیهان یا مراکزی که در آنجا کار کرده و می کنم نیست .
عنوان"آب و آتش" هم ، کنایه ای از همه آن چیزهایی است که به آنها علاقه دارم و بر اساس فرمان دلم قلمی می کنم از دین ، فرهنگ و سیاست و ادبیات و سینما و هنر و اجتماع و هر چیز دوست داشتنی دیگر .
پروفایل تقی دژاکام
پروفایل تقی دژاکام
